Zdecydowanie. 

Jeszcze mi się nie chciało poważniej zainteresować, co jest do tego potrzebne. 

Ja na lichess.org, bo za darmo :)

A  z tym uznawaniem szachów za sport to jest różnie...

Na poczatku nauki w piątej klasie podstawówki ojciec na imieniny (bo imienmy mam w listopadzie) dał mi szachy w solidnym drewnianym pudle i z drewnianymi figurami. Sam znał tylko posdstawowe zasady, czyli jak poruszają się pionki i figury, a i to z pominięciem niektórych niuansów,   (typu: bicie w locie), w czym zorientowałem sie później. Nie za bardzo miałem z kim grać, ale po sasiedzku mieszkał kolega i z nim zaczęlismy grać. Oczywiscie bez znajomosci żadnej teorii, klasyczna metoda prób i błędów. No i ze stosowaniem nieortodoksyjnych  reguł nie praktykowanych w poważnych, czyli turniejowych zmaganiach (że nie można cofać ruchu , w którym frajersko podstawilismy pod zbicie figurę, albo że trzeba wykonać ruch dotkniętym pionem lub figurą. Z czasem oboewiazujace w naszej grze zasady stały się bardzie zbliżone do turniejowych. Tak czy siak, pogrążyłem się w nowym nałogu na tyle, że w klasie szóstej na tzw. pierwszy okres klasyfikacyjny (wówczas były trzy takowe) miałem oceny niedostateczne z dwóch przedmiotów. Gdy matka wróciła z tzw. wywiadówki, na której ją o tym poinformowano, pudło z szachami wyłądowało w palenisku kuchni węglowej. Ale bakcyl utkwił już głeboko, więc kolega  uratował sprawe kartonową szachownicą i  plastikowymi bierkami. Oceny poprawiłem od razu, ale poziom gry dopiero sporo później

A w pierwszej klasie liceum (rok szkolny 1964/65)  chodził do mojej klasy Jerzy Lewi, wowczas wybitny szachista młodego pokolenia, ktory niedawno przeprowadził się do Warszawy. Grał stale na przerwach i po lekcjach z róznymi amatorami . No i między innymi ze mną. Chyba byłem nienajgorszy z amatorów, bo zaczał mnie namawiać, abym zapisał się do klubu szachowego, bodajże był to "Legion") z siedziba na nadwislańskim bulwarze. Cyba J. Lewi mnie tam zaprowadził, ale przeraził mnie grafik zajęc (trzy godziny dziennie "po szkole", a ja nie znalazłem na to czasu, gdyż  mieszkalem zbyt daleko (południowe kresy obecnego Ursynowa), a Lewi "zniknąŁ' z liceum już po pierwszej klasie. Ch yba nie miał wystarczajaco czasu na naukę.   http://www.konikowski.net/lewi.php

Podpowiedził mi, ze jesli chce grać "na powaznie" muszę poznać rozmaite rozwiązania taktyczne, czyli teorie debiutów. One były dostepne w rosykjskich czasopismachszachowych, które kupowałem w "Empiku" na Placu Unii Lubelskiej (połowe lokalu zajmowała w nim księgarnia z wydawnictwami po rosyjsku).  Powodem było tez i to, ze kolega, który był chorobliwie ambitny, bardziej przykładał sie do gry (bardziej zalezało mu na wygranych), miał niezmiennie dodatni bilans potyczek ze mna. W pewnym momencie zaczeło mi to dolegać i wziałem sie serio za teorię. W międzuczasie były mistrostwa w liceum(klasa maturalna)  , gdzie zająłem drugie miejsce (albo ex equo drugie-trzecie), już dokładnie nie pamiętam.  Grałerm juz niezxle i z kolega zaczałem wygrywac, który to znosił coraz gorzej i reagował nieadekwatnie do rangi sprawy, i zaczałem unikac gry z nim, az do całkowiytego rozbratu, gdy po mojej wygranej sześć do zera, zerwał się do bójki.  Niebawem okazało się ze był chory na schizofrenię i jego reakcje nie były normalne. Ja juz byłem na studiach i i gra w szachy przegrala u mnie konkurencję  z grą w pokera. Ostatnim moim "powaznym" zaangazowaniem w gre w szachy, były mistrzostaw SGpIs, gdzie znalazłem się w ścisłej czołówce. Grałem porównywalnie na poziomie kategorii trzeciej, chociaz udawało mi się wygrywać z zawodnikami z kategoria drugą.  Po turnieju  zaprzestałem  całkowiocie grę w szachy , bo jak n amatora grałem za dobrze, a jak na "zawodowca" za słabo. Czyli gdy mialem ok. 22 lat metrykalnych (a było to ponad 50 lat temu) definitywnie zakonczyłem swój epizod "szachowy". https://pl.wikipedia.org/wiki/Tytu%C5%82y_i_kategorie_szachowe

Morał jest taki, że przyjemnośc z gry moze być  wówczas, gdy  gramy z przeciwnikami o zbliżonej sile gry.

Wygląda to jak psychologiczna zasada uniwersalna, czyli czujemy się względnie dobrze jeśli przebywamy na  swoim szczeblu drabinki hierarchicznej. Także np. majątkowej. Czyli odczuwamy dyskomfort, gdy jesteśmy w towarzystwie osób od nas o wiele zamożniejszych lub o wiele uboższych. Oni zapewne podobnie, co wygląda na regułę ogólnie obowiązującą.

Myślę, że wbrew pozorom zainteresowanie byłoby spore. Ale z drugiej strony, czy szachy jako dyscyplina tego potrzebują? Nie wiem.

Nie lubię warcabów, zawsze przegrywam :)

"Cos tamjeszcze kojarze z szachów, ale juz nie pamietam wariantów debiutowych na 8-9 posunięć. narzód. "

Internet szybko weryfikuje faktyczny poziom i przypuszczam, że byłby Pan mile zdziwiony.

Miałem podobny przypadek na studiach.

Mieszkałem w pokoju akademika z dwoma kolegami.

Jeden z nich Lech uważał się za dobrego (najlepszego w pokoju).  Pewnego razu powiedział, że jak na dziesięć partii wygram trzy do kupuje czekoladę (dla mnie dla mojej dziewczyny - on miał inną). Traf chciał, że wcześniej dzieliłem pokój z Dionizym (był chyba wicemistrzem PŁ) dał mi kilka rad i pożyczył książkę Suetina w której omawia taktykę i zadania taktyczne. Po pierwszej czy też drugiej przegranej partii następną z Lechem wygrałem i następną i następną.  W rezultacie wygrałem chyba dwie czekolady. Niestety gry nasze się skończyły gdy po jakimś czasie w trakcie partii drugi z kolegów Tadek wtrącił jakąś uwagę co zdenerwowało ambitnego Lecha i od słowa do słowa doszło do kłótni w rezultacie której nie odzywaliśmy się do siebie chyba przez pół roku mieszkając w jednym pokoju.

Jak widać szachy potrafią być niebezpieczne :-).

Po "przestudiowaniu" książki udawało mi się wygrywać z moim jak się później stało przyszłym szwagrem szczycącym się II kategorią. 

Po kilku latach po przegraniu w mistrzostwach Głogowa z 7/8 letnim wtedy Markowskim dałem sobie spokój z szachami (nigdy nie starałem sie o kategorie chociaż w jednym z pierwszych turniejow wypełniłem V).

Teraz to tylko dla ćwiczenia szarej komórki (mówią, że to antidotum na Alzheimera). 

Od mniej więcej 30 minuty relacja z dzisiejszego, wspomnianego na początku meczu: 

Świetna notka. 

Uważam, że szachami można się radować nawet jak się 250 czy 400 ELO. Może nawet na tym poziomie nawet bardziej. Wtedy większa radość jak się wlepi komuś szkolnego mata ;) Wiadomo, że delikwenci mogą nam takiego mata w mniej niż 10 ruchów zaaplikować, a mnie zdarzało się jedno i drugie właśnie na tym poziomie. Później już takie cuda się raczej nie zdarzają, a człowiek już nawet mimowolnie pamięta jakie są sekwencje ruchów, przynajmniej na początku na partii. 

Grywam głównie online na chess.com (telefon), czasem na lichess (komputer). Miło czytało mi się Pana notkę ponieważ miałem podobne przygody. Ale przyznam, że jak napisał Pan szarakomórka - "szachy potrafią być niebezpieczne :-)" -  ostatnio unikam pojedynków z ludźmi, ponieważ podchodzę do nich zbyt emocjonalnie, nawet do wirtualnych przecież tylko przeciwników - szczególnie w tych szybszych odmianach szachów. Wolę boty - wygram, przegram - raczej bez emocji, no i bot nie pozwoli na szkolnego mata. Wada czy zaleta?

Ale właśnie - ten poziom 1800-2000 ELO... Dopiero uczę się nie przegrywać sromotnie z zawodnikami tego poziomu. Zdziwił mnie ten przeskok - z ELO1400-1600 radzę sobie raczej dobrze, nawet będąc nie do końca dokładnym i pozwalając sobie na drobne błędy. Ale ten poziom 1800, no nic jeszcze parę miesięcy intensywnego grania przede mną, co również jest jakąś przygodą.

Swoją drogą co do tego ELO, to szachiści narzekają, że nastąpiła swoista inflacja. Z tego co widziałem na chess.com w szybkich odmianach szachów niektórzy mają wskaźnik powyżej 3000. Ale to chyba inna skala jest wówczas? Nie mniej widziałem rolkę na instagramie/YT jak Nakamura gra w taką szybką odmianę szachów. Gość rozgrywa całą partię właściwie w kilkanaście sekund. https://www.youtube.com/shorts/okY-7o8VRrk

Ja jeszcze dodalbym othello/reversi.
Swietna gra.

Tutaj mozna sprobowac:

https://reversi.yuki-lab.com/en/ai/

P.S. W temacie cwiczen umyslowych dodalbym jeszcze dwa, niezalezne od wieku:
gra na jakimkolwiek instrumencie oraz programowanie.

W przypadku tego drugiego:

82-Year-Old Proves You're Never Too Old to Code

Nie przywiązywałbym zbytniej wagi do :wyceny" siły gry wg ELO. Wiem, że sa turnieje z "ustawionymi" wynikami, zwłaszcza na poziomoe krajowym, gdzie jesli kumplowi brakuje jakiegos wyniku, aby podskoczył w rankingu, no to zajmujre on miejsce gwarantujce taki przeskok. Oczywiscie, przysługa za przysługę. Poziom gry między III a II kategoria lum między druga  a pierwsz, czy w kazdymprzypqdku między sasiadującymi kategoriami jest w dużej mierze umowny. Oczywiscie różnica istnieje  przy dwóch lub więcej stopniach dystansu w ELO.

Uważam, że szachami można się radować nawet jak się 250 czy 400 ELO. 

Pewnie, czemu nie :)

ostatnio unikam pojedynków z ludźmi, ponieważ podchodzę do nich zbyt emocjonalnie, nawet do wirtualnych przecież tylko przeciwników - szczególnie w tych szybszych odmianach szachów. Wolę boty - wygram, przegram - raczej bez emocji, no i bot nie pozwoli na szkolnego mata.

Gra z botami - czy raczej silnikiem Stockfish, bo to on jest zaimplementowany na obu wspomnianych platformach - ma tę zasadniczą wadę, że przy niższym poziomie trudności on nadal gra bardzo dobrze, ale od czasu do czasu robi jakiś ruch od czapy podstawiając na przykład skoczka pod bicie. Po prostu silniki zostały stowrzone, by grać perfekcyjnie i trzeba je sztucznie osłabiać, a to nie jest naturalne. A człowiek na niższym poziomie, gra nędznie cały czas i ewentualnie czasem miewa przypadki (niezamierzonego) geniuszu :). Dlatego lepiej jest grać z człowiekiem na zbliżonym poziomie.

"le właśnie - ten poziom 1800-2000 ELO... Dopiero uczę się nie przegrywać sromotnie z zawodnikami tego poziomu. Zdziwił mnie ten przeskok - z ELO1400-1600 radzę sobie raczej dobrze, nawet będąc nie do końca dokładnym i pozwalając sobie na drobne błędy. Ale ten poziom 1800, no nic jeszcze parę miesięcy intensywnego grania przede mną, co również jest jakąś przygodą."

Im wyższe Elo, tym trudniej o postępy. Zarówno ze względów psychologicznych, jak i czysto matematycznych. Ja na przykład wiem, że może kiedyś dobiję do Elo 1800, ale wymagać to będzie sporej pracy, jednak nie sądzę, żebym kiedykolwiek mógł dosięgnąć 2 tysięcy.

Swoją drogą co do tego ELO, to szachiści narzekają, że nastąpiła swoista inflacja.

Tak w ogóle Elo internetowe, a to uzyskiwane w partiach przy prawdziwej szachownicy, na zawodach, to nie to samo. To pierwsze wbić zdecydowanie łatwiej.

Zgadzam się.

Ależ te partie potrafią siedzieć w głowie :-) Niesamowita gra, czyż nie?

Jasne, że tak jest. Nadal jednak można czerpać przyjemność z tej gry na amatorskim poziomie. 

Lubię rywalizację sportową nie tylko w szachy a podchodzę do niej podobnie jak Ahebobarbus, emocjonalnie stąd pamiętam :)

chodziło mi w tym przypadku o autyzm. Za szybko napisalem.

Właśnie. Szachy to emocje. Ja, gdy czasem udaje mi się złapać przeciwnika i już nie puścić, naprawdę czuję się jak dowodzący zwycięską armią :)
 

Autyzm - zaburzenia ze spektrum autyzmu - to bardzo szeroki temat, wokół którego krąży wiele mitów.
Na pewno nie jest też tak, że każdy, kto osiągnął wyśmienite rezultaty na przykład właśnie w szachach, musi być autystą, choć być może niejednokrotnie bywa.

oczywiście, ze nie kazdy. Nie kazdy autyzm cdz asperger ma takie same "właśćiwosci". Ale jak sie juz trafi taki ukierunkowany matematycznie i zajmie sie szachami,to osiaganie wyzyn w tej dyscypinie (poziomu arcymistrza) dzieje się  znacznie szybciej.

Prawda, chociaż z zastrzeżeniem, że wcale nie jest tak, że najlepsi szachiści są równocześnie bardzo dobrymi matematykami. Tak samo jak z autyzmem - tylko bywają.

O tym, jak komputery wkroczyły w szachy jest całkiem interesująca książka Kasparowa pt. "Ostatni bastion umysłu. Szachy, sztuczna inteligencja i kreatywność człowieka"
 

A jak szachy stanowią transformację rywalizacji w ludzkich konfrontacjach? Podobnie jak brydż. 

W brydża regularnie grają moi rodzice. Ja nie potrafię. 

I czego to ma dowodzić?

Nie każdego matematyka i niematematyka szachy interesuja w stponiu takim, aby rzucił wszystko inne. Oraz odwrotnie, nie kazdy szachista zajmuje się profesjonalnie matematykaą

Wygląda na to , że  masz mnie za gimnazjalnego głuptaka, choć może jedynie sam  sobie próbujesz coś uzasadnić.

Tylko co..

Wygląda na to , że  masz mnie za gimnazjalnego głuptaka, choć może jedynie sam  sobie próbujesz coś uzasadnić.

Nie, w tej chwili mam Cię najywżej za kogoś przeczulonego na swoim punkcie, ale nie będę się do tego obrazu przywiązywał.

Kiedyś oglądałem z odtworzenia niektóre z partii z meczu stulecia Fischera ze Spasskim. Jedna mi utkwiła w pamięci. Fischer grał białymi. Posunięcia Spasskiego były jak najbardziej prawidłowe, ale przegrał. Ta partia wyglądała tak jakby Fischer przewidział wszystkie jego ruchy, od pierwszego do ostatniego. Jakby wcielił się w niego. Czy to autyzm czy geniusz? Czy jedno i drugie? Nie wiem. 

Autyzm to na pewno nie geniusz. Geniuszem można  nazwać - także nie każdego -sawanta, a jednak nie to samo. A tak w ogóle to też bardzo lubię oglądać odtwarzane partie mistrzów z komentarzem. I co do wspomnianego teraz fischera, jeszcze raz polecam film Pionek. 

"Pamięć - to jest ciekawe."

Niech pan przeczyta Dzieje galicyjskiego Żyda, panie Marku.

Szaja Ajzensztok.

Spać się chce.

Niklowane kurki ?

:)

... ze czterdzieści lat upłynęło, a wczoraj odkryłem (!), że naszemu PKN PESEL zaczyna się 830303.....

W kempingach V kategoria to najgorsza kategoria...:)

Autyzm nie jest chorobą psychiczną, a zaburzeniem neurorozwojowym. Bardzo zróżnicowanym, ale właśnie zaburzeniem.